Archief van februari, 2011

leesclubmeeting 21-02-2011

Beste lezers,

Een reminder: op 21 februari om 1800 uur treffen wij elkaar in Hof der Muzen. Laat even weten of je wel/niet komt! Er is nog tijd genoeg om het boekje te lezen (je bent er zo doorheen).

Ik zal er in ieder geval zijn en het artikel uit de Groene Amsterdammer meenemen. Denk ook even aan tips voor een nieuw boek!

Groet

Carolien

Nieuwspoort blijft voorlopig gesloten

Een dun boekje is het, maar de media-aandacht was relatief groot. De schrijver wist goed van zich af te praten in de tv-programma’s; ook in de dagbladen kreeg Joris Luijendijks observatie van de Haagse politiek-lobby-mediacarroussel veel aandacht. Slim ingestoken, of gewoon een goed onderwerp?

Het zal van alle twee wat zijn. Natuurlijk wil iedereen het geheim van de goochelaar achterhalen. Dat is spannend. En Luijendijk schrijft het ook nog eens leuk op. Zijn beschrijving van de wurgreep waarin de spelers op het Haagse Binnenhof elkaar vasthouden, is herkenbaar. En ook ontluisterend, vindt Luijendijk. Maar gaat het er echt zo aan toe? Heeft Nederland kenmerken van een bananenrepubliek?

Ik denk dat het zo’n vaart niet loopt. In een klein land als Nederland, waarin de belangrijke spelers (vaak man, hoogopgeleid, Randstad) elkaar vaak tegenkomen, zijn de afspraken snel gemaakt. Meer openheid daarover is  dringend gewenst. De goede ideeën (ze zijn al vaker geopperd) zijn er: leg stemlijsten aan van het stemgedrag van politici. Breng de relaties tussen bedrijfsleven en overheid in beeld. Geef de Kamerleden meer stafmedewerkers en onderzoekers. NRC heeft de uitdaging aangenomen en gaat eraan werken. Afwachten dus, wat dat zal opleveren.

Wat de openheid van journalisten betreft, heb ik er een hard hoofd in. Hun reacties waren vooral negatief. Lees ook het artikel Joeri Boom en Karel Smouter, De oesters van Nieuwspoort, in de Groene Amsterdammer van 9 december 2010. Ze hielden een enquête onder parlementaire journalisten. De meesten voelen zich niet onder druk gezet en peinzen er niet over hun vertrouwelijke contacten openbaar te maken. Ze vonden het boekje flauwekul, of noemden Luijendijk een aandachtsjunk (Laroes).

Wat de aanbevelingen van Luijendijk betreft voor betere journalistiek denk ik dat het goed is om een onderscheid te maken tussen de geschreven pers en de rtv. De hypes, met z’n allen voor de CDA-deur wachten, het reageren op elkaars mening en niet op de inhoud: het kan aantrekkelijke tv opleveren. Weliswaar soms meer amusement dan nieuws. Je kunt je ook afvragen wat de kijker eraan heeft als hij weet waarom namens het CDA minister de Jager bij Pauw en Witteman aanschuift en Hirsch Ballin niet (omdat die laatste minder goed ligt bij de eigen kiezers, zo peilde het CDA zelf). Dat zal dus niet zo snel veranderen.

Kritischer kijken naar anonieme bronnen (zoals de Volkrant doet) en als schrijvende journalist meer openheid betrachten over de manier waarop het artikel tot stand kwam lijken mij een goede ontwikkeling. Het helpt om de lezers mediawijzer te maken in de informatie-tsunami die dagelijks over hem heen komt. Of er een eind kan komen aan de jacht op nog niet gepubliceerde rapporten, betwijfel ik. Alleen het feit dat je het eerder hebt dan de concurrentie mag geen reden zijn om erover te schrijven. Ook hier geldt: het moet om de inhoud gaan.